Modernistyczny pic i fotomontaż (sik!)

A były w życiu ludzi filmy wielkie, które rodziły się razem z wielkimi idejami, które wywodziły na światło dzienne osobliwości świata, które oglądało się i przeżywało z pasją znawcy. Pamiętam, jak czarno-białe obrazy zapadały w pamięć pokoleń przez prostotę przekazu oraz harmonię kompozycji. Widz się wzruszał, ale też uczył. Chciał naśladować bohaterów, chciał sam coś w życiu kręcić. Był cel, była misja.
Mission invisible trzeba by powiedzieć! Bo oto obejrzałem najnowszą produkcję "Teatru U Przyjaciół" - film pod pretensjonalnym tytułem Pamiętnik. Zacznijmy od tego, że to spory tupet - tak nazywać jednoznacznie, określeniem gatunkowym twór, który się nijak nie chce żadnemu klasyfikowaniu poddać (ale, żeby było jasne: nie o taką wielość idzie, jak np. w świetnych obyczajowych filmach współczesnych klasy A nie mówiłam! czy Zawsze coś!, albo o politoniczną intrygę mistrza Pasikonika).
Film, który obejrzałem, nie ma innego tematu ponad jazdę na koniu, a potem szukanie tego konia, gdy zbiegł przestraszony grą na gitarze (też się przeraziłem). Główny bohater z miną zblazowanego liberała snuje się od knajpy do knajpy (pije dużo, więc sam nie widzi, że te miejsca są do siebie bardzo podobne), szydzi z miejscowej biedoty i ugania się za (równie jak on zepsutymi) obcymi żonami. Ponadto niewiele można zrozumieć, a to pewnie dlatego, że autorzy filmu chcieli pokazać satyrę na dawne systemy feudalne i rodzącą się modernistyczną manierę wśród rozpuszczonej i zdeprywowanej inteligencji (na tym akurat się dość dobrze znam).

Opowieść jest nudna, przegadana i zdominowana przez przerysowany symbol konia (warto wspomnieć o pożałowania godnym wpleceniu w fabułę postaci pędzącego Don Huana). Zupełnie nie doceniono innych wspomnianych tylko wątków, jak choćby tańca towarzyskiego (dziś na powrót docenionego przez kulturę) czy magicznej kuli (czytelnej metafory ziemi). Inne występujące postaci są mało barwne, złośliwie dobierane według jakiegoś upiornego podobieństwa (może to miał być element wspomnianej satyry), a jedyny moment, który jako-tako broni się plastycznie, to cytowana słynna scena z Kalwina.
Nie sposób wymienić wszystkich niedociągnięć i niedoróbek, dlatego też nie będę dalej przytaczał tej historii. Może jeszcze słowo krytyki należy wysterować pod adresem muzyki, a właściwie żałosnych popisów neurotycznych szarpidrutów. Nie ulega kwestii, że zaproszenie do współpracy przy filmie kostiumowym jakiejś kapeli metalowej to skrajny przykład dyletantyczności.
Jedyne, co udało mi się wynieść z zimnego miejskiego strychu, to bronchit i przekonanie, że znów uczestniczyłem w wydarzeniu sygnalizującym nowoczesny mix wartości - wizję tego, jak można zmarnować życie w przekonaniu, że się coś wie, że się ma prawo komentować inne klasy z poczuciem wyższości (bzdura). Tym razem sygnał ów wychodził poprzez montaż kadrów o modernistycznym szwendaniu się bez celu.
A przecież opus coronat finisz.

Redaktor Sławomir Snop znawca-krytyk
redaktor-snop@gazeta.pl

LINKI DO RECENZJI REDAKTORA SNOPA:



Ymakrape (Teatralne faax pas)

Pamiętnik (Modernistyczny pic i fotomontaż)

Appendix (Maniuś,Maniuś lavat!)

Teatroza (Kwik pro kwo rum)

Rekrutremy (Re-trup-brniemy)