W tytule spektaklu skrywa się pewna znaczeniowa niespodzianka, ale tak właśnie można wyrazić to, co dokonuje się w trakcie przedstawienia. Grają bowiem istotnie maszyny, zarówno jako aktorzy spektaklu, jak i w funkcji instrumentów. Ludzie, których działania zdają się (jak w życiu) początkowo tworzyć fabułę, organizować przebieg wydarzeń, muszą w konsekwencji ustąpić przed muzyką. Ta ostatnia, z nieodłącznym rytmem, określoną powtarzalnością ustalonego przebiegu dźwięków, wreszcie z ogromną przestrzenią inwencji (i tu dopiero jest miejsce dla "ludzkiego" aktora), rzeczywiście decyduje o tym, co dzieje się przed oczami widza. Koncert rozpisany został na (nie najmłodsze już) maszyny do szycia, maszyny do pisania, dwie (w spójności swojego brzmienia niebywałe) tarki do prania oraz atrybuty szewskie (kopyto, młot i pasję).

Koncert rozpoczyna się pojedynkiem na maszyny do pisania, tu właśnie ujawniają się niemal nieograniczone muzyczne możliwości zależnych (pozornie tylko) od mechaniki instrumentów. W miarę pojawiania się nowych dźwięków przybywa też postaci, są czarne jak nuty sylwetki maszynistów i białe jak papier między pięcioliniami praczki, doskonale zsynchronizowane maszynistki, a także temperamentni szewcy. Dźwięki i rytm maszynopisania, szycia czy prania spina ostatecznie dyrygent - wówczas miejsce dotychczasowej pracy przy maszynach zmienia się w salę koncertową, maszyniści ubierają fraki, otwierają partytury i rozpoczynają grę. W ten sposób wypełnia się znaczenie tytułu spektaklu, funkcja dyrygenta bowiem wskazuje na muzyków, na ludzką wirtuozerię. Koncert zatem w maszynach i maszyny w koncercie. Do tego człowiek, trochę co prawda groteskowy, ale przez to właściwie podobny do rzeczywistego. Na maszynach do szycia i do pisania zagrało i do rytmu wystukanego zatańczyło dwadzieścia osób. Premiera spektaklu odbyła się 23 września 2004 roku.

[SCENA MUZYFERYCZNA]