Spektakl odbywa się w przestrzeni rekonstruowanego starego kina. Kanwę stanowi historia permanentnego samobójcy Teodora - ekscentrycznego poszukiwacza najbardziej absurdalnych sposobów samounicestwienia (np. postanawia umrzeć z nadmiernego wysiłku intelektualnego czy próbuje zatrzymać akcję serca przez przełyk). Na jego zainteresowania intensywny wpływ miały postawy i historie przodków

(np. wuj Mścisław niestrudzenie zdobywający opuszczone warownie), ale także innych członków rodziny (np. ojciec, który kazał podrzucać się na kolacje, licząc na życzliwe przyjęcie). Inspirujące są także relacje Teodora z kobietami poznawanymi głównie w czasie pobytów w szpitalach (m.in. siostra dziergająca łacińskie sentencje na bandażach). Wartka akcja z muzyką orkiestry dętej, a także gość specjalny - niezwykle niewymowny tłumacz i znany badacz wszelkich przypadków wielce dziwnych. Wszystko to dla odmiany "na żywo".